चिरफार कुखुराको

हाम्रो खानेकुरा कति स्वस्थ छ ? हामीले खानेगरेको कुखुराको मासु कति स्वस्थकर कति अस्वस्थकर छ ? यसो एकफेर सोचौँ त ।

नेपाल वातावरण पत्रकार समूहको कार्यालयमा भएको एक कार्याशालामा पत्रकार एवं उपभोक्ता अधिकारकर्मी ज्योति बानियाँ बाट केही कुरा थाहा भयो । उहाँले हामीले उपभोग गरिरहेको कुखुराको मासु कति स्वस्थ छ ? भनेर उदाहरण दिनुभएको थियो ।

कुखुरा उत्पादन गर्न प्रशस्त दाना चाहिन्छ । त्यहि दाना खान दिएर मोटा, कसिला कुखुरा उत्पादन हुन्छ । व्यापारीहरू कुखुराको दानामा एन्टिबायोटिक र रसायन मिसाउछन् । दानामा मिसाइएको रसायनिक पदार्थले चल्लालाई भोक जगाइ खाएको खायै गर्न लगाउँछ । अनि एन्टिबायोटिकले यसले खाएको दानाबाट यसको मासु बढाउन मद्दत गर्छ । यसरी प्रकृतिमा डुल्दै खाएको पचाउँदै हुर्कनुपर्ने चल्लालाई बत्तिमुनिकै उज्यालोमा हुर्काइन्छ । फुलबाट निकालिएको चल्ला ३२ दिनमा बेच्नको निम्ति तयार पारिन्छ ।

कुखुराको शरिरमा भएको त्यो रसायन १६० डिग्रीको तापमानमा मात्र नस्ट हुन्छ । कुखुराको मासु प्रेसर कुकरमा उसिनेर पकाउने हो भने पनि त्यसमा १२० डिग्रीको तापक्रममा नै सिट्ठी लाग्छ । यसरी प्रेसर कुकरमा पकाउँदा पनि रसायनको प्रभावलाई नस्ट गर्न सकिँदैन । अधिकांश नेपालीले मासु पकाउने भनेकै कराहीमा हो , त्यसमा कहाँको १६० डिग्री को तापक्रममा पकाउनु ?

यसरी हामीले खाने कुखुराको मासुमा एन्टिबायोटिक र अरु रसायन पदार्थको मात्रा सोझै हाम्रो शरीरमा प्रवेश गर्छ । अनि त्यसकै प्रभावले गर्दा हाम्रो शरिर उचाई बाट बढ्नुको सट्टा पेटबाट मोटाइ बढ्न पुग्छ । मोटो शरिर रोगको घर नै हो । उपभोक्ताको शरिरमाथि हुने यस्तो असरको हेक्का दाना व्यापारी वा कुखुरा व्यापारीलार्ई हुँदैन । तर यो सरासर मान्छेको स्वास्थ्यमाथि गरिएको खेलबाड हो । यसरी व्यापारीको धनलाभको खातिर उपभोक्ताको स्वास्थ्य खतरामा पर्छ । उपभोक्तामाथि हुने यस्ता अन्याय विरुद्ध सचेत वर्गले खबरदारी गर्नुपर्छ ।

म फेरी आउँदैछु

लोडसेडिङ र कामको लोडले गर्दा केही समय ब्लगिङबाट केही टाढा भएको भएपनि मेरो भावनाहरू पोखिने एकमात्र विकल्प त आखिर ब्लग नै हो । अब म पुनः यसलाइ निरन्तरता दिन भरभूर प्रयास गर्नेछु । शुभकामना ब्ल्गर दाइ, दिदिहरू एवं मित्रहरूमा नववर्ष २०६८ को ।

पैसा भेटियो , के गर्ने ?

एक साँझ म नयाँबजारबाट हिँडेरै घर तिर लम्किरहेको थिएँ । सोह्रखुट्टे पाटीबाट केही अगाडी बढेकोमात्र के थिएँ, भूँइमा मेरै सामुन्ने सय रुपैयाँको नयाँ नोट लम्पसार परेर मैतिर हेरिरहेको देखेँ । एक मनले भन्यो– ′ आहा, आज त राम्रै सञ्जोग जुरेछ । ’ भेट्टाएको पैसा टिपेर खुसुक्क गोजिमा हाल्ने सुर कस्नै लागेको थिएँ । फेरी अर्को मनले भन्यो -′ अहँ, हुँदैन हुँदैन । मान्छेले भुलचुकले पैसा खसाएर गएको होला । पैसा हराएको थाहा पाएर कतै खोज्दै होला , विचरा !! सय रुपैयाँ कमाउन कति दुःख गर्नुपर्छ था’छ ? ’

′ त्यो पैसा कतै कुनै बच्चालाई आमा बुबाले पसलबाट सामान किन्न पठाएको अनि उसले खसाएको पनि त हुन सक्छ । ’ ′‘ बाटोमा कुनै सामान, साँचो, पैसा खसेर हराउँदा कतै भेटि पो हाल्छ की भनेर मैले नै कतिचोटि बाटोभरी खोजेको थिएँ कुनै बेला । हराएको चिज फेरी पाउँदा कति खुसी भइन्छ नि हकी ? यो सय रुपैयाँ खसाउने मान्छे पनि त खोज्दै होला । त्यो मान्छे यहाँ आएर त्यो पैसा पाए ...। ’

दोस्रो मनले यसो भने पछि देखेको पैसा नटिपि म सरासर अघि लम्किन्छु । पर पुगेर यसो फर्केर हेर्छु, म भन्दा पछि–पछि आउने मान्छे दायाँ बायाँ आँखा डुलाउँछन् अनि भुइँको पैसा हत्तनपत्त टिपेर गोजिभित्र राख्छन् , केही चोरे झैँ गरि फटाफट अघि बढ्छन् ।

संविधान एक सपना

त्यसदिन बिहानै देखि जाँगर भरिएको थियो । मनमा उत्साह थियो । अनि उमंग पनि । चैतको महिना घाम बिहानै चर्केजस्तो देखिन्थ्यो , तर पनि मौसमले साथ दिएकै जस्तो लाग्थ्यो ।

हामी जनता, भोट खसाल्न हिँडेका अफ्नो भविष्य आफै कोर्न हिँडेका । यस गैरवले छाती नै फूलेको थियो हाम्रा । लामबद्द भएर सबैजना पालो कुरी बसेका । त्यो थियो संविधानसभाको निर्वाचनको दिन अर्थात् २०६४ चैत्र २८ गते ।

निर्वाचनको परिणाम आयो नयाँ नामहरू राजनैतिक वृतमा सुनिन थालिए । सरकार बन्यो तर निकै समय पछि । बिहानीले दिन बताउँछ भने जस्तै सुरूवातका ति दिनहरूले नै संविधान लाइ समयमा बनाउन सकिएला र ? भन्ने प्रश्न धेरैको मनमा उठीसकेको थियो ।

झन् पछि झन् जनताको आशामा तुसारोपात लाग्दै गएको थियो । संविधानसभाको निर्वाचनको दिन देखि आज सम्म अइपुग्दा हामीमा अब न त केही हुने अशा बाँकी रहेको छ न त सपना नै । पढेको थिएँ सबैभन्दा डरलाग्दो हुन्छ सपनाहरूको मृत्यू । तर नेपालको राजनीतिले हाम्रो सपनालाइ कुन मोडमा ल्याएर लत्याइदियो पत्तै भएन ।

विश्वको सबैभन्दा राम्रो राजनैतिक व्यवस्था लोकतन्त्र democracy हो भनिन्छ । जनताको लागी जनताद्वारा शासन गरिने व्यवस्था रे । तर यहाँ हेर्दा त लाग्छ हामी जनता केवल भर्याङ मात्र हुँदा रहेछैँ जसको कुनै अर्थ नै हुँदैन डेमोक्रेसीमा । बाँकी शासन त अर्कैले गर्दा रहेछन् । संविधान सभाको दुइ वर्षे अवधिले यसैलाइ त पुष्टि गर्दियो नि होइन ? जनताले चुनेकाबाट शासन हुनुपर्नेमा जनताले नचाहेका मानिसले शासन गरे त्यो पनि जिम्मेवारहिन भएर । राजनीतिको यस्तो घृणित चाला देख्दा राजनैतिक सचेतता बेकार भएछ आफूमा भन्ने पनि लाग्छ कहिलेकाहीँ ।

आज जेठ १४ संविधान जारी हुनुपर्ने तर नभएको दिन मेरो निराश मनले अरू बढी केही देख्न सकेन । इतिश्री ।

चिर्चिर गर्छ भंगेरा, चिर्चर भंगेरी

एक जना साथीको मोबाइलमा भंगेराको क्रियाकलाप हेर्न पाएँ । तपाइँ पनि यो भिडियो हेर्नुहोस् अनि कस्तो महसुस गर्नुभयो ? लेख्नुहोस् है ।