Tuesday, October 17, 2017

Walking to school हेरेपछि



चलचित्र हेर्न भाषाले फरक पार्दैन, पहिलो चोटि यो कुरा महसुस गर्दै थिएँ जतिबेला अंग्रेजी पनि नजान्ने मेरो साथिलाई चिनियाँ चलचित्र हेरेर रोएको थाहा पाएँ । कुरा चिनियाँ चलचित्र महोत्सवको हो । कुमारी हलमा प्रदर्शन हुने चिनियाँ चलचित्रको लागि पास पाएको थिएँ । साथी र म समयको सदुपयोग गर्न त्यहाँ पसेका थियौँ ।

चलचित्रको कथा यसरी अगाडी बढ्छ

बालक वावास्कूल जान चाहन्छन् तर पूल नभएकोले तुइन चढेर नदि पार गर्नुपर्ने हुनाले उनलाई पूल तारिदिने भरपर्दो मान्छे अर्थात् उसको बुबा नआए सम्म स्कूल जान नपाउने भएकोले आफ्नो बुबा कहिले आउने होला भन्दै खुइय गर्छन । बुबा पैसा कमाउन गाउँदेखि धेरै टाढा शहरमा हुनुहुन्छ । दिदि स्कूलबाट फर्केर दिनभरी स्कूलमा केके भयो भनेर बयान गर्दा उसको कौतुहलता अझ बढ्छ । तर उनलाई तुइनमा जाने अनुमति नहुँदा त्यसै नरमाइलो लागिरहन्छ ।

उ बेला बेला घरमाथिको रुखबाट डोरी बाँधेर घरको पिँढीसम्म आइ पुग्न फलामको अंकुशेको मद्धत लिएर तुइन चढ्ने अभ्यास गरिरहेको हुन्छ । त्यसैले उ आफैले तुइन चढ्न जानिसकेको बताउँदा आमाले डोरी र अंकुशे लुकाइदिन्छन् । तर एकदिन उनी लुकाइएको डोरी र अंकुशे लिएर तुइनबाट नदि पारीको स्कुल पुग्छ । दिदीको कक्षा बाहिर बसेरै उ पनि भित्र पढाइएका कुरा पढ्न थाल्छ, उ स्कुल गएको कुरा त्यतिबेला थाहा हुन्छ जतिबेला उनकी दिदीले घरमा स्कुलको पाठ सस्वर पढिरहेकी हुन्छे, उ दिदी भन्दा अघि अघि त्यही कुरा वाचन गरिरहेको हुन्छ ।
अब आमा सशंकित हुन्छे, त्यो डरलाग्दो तुइनबाट जान छोरालाइ रोक्न नसकेपछि अब उनकी दिदीलाई नै स्कुल नपठाउने कडा निर्णय लिन पुग्छे । स्कूलकी जेहेन्दार विद्यार्थी अनुपस्थित भएपछि त्यहाँकी शिक्षिका उनलाई भेट्न घरैमा आइपुग्छ । अनि सरकारले छात्राहरुलाई स्कुल पठाउन प्रोत्साहन गर्न दिएको बुट, मोजा वावाकी दिदिलाई दिँदै उनको पढाइ नरोक्न आग्रह गर्छे । शिक्षिका फर्केपछि उनकी आमा अबदेखि उनलाइ नदि छेउ नजान चेतावनी दिन्छे, तर बालक वावा दिदिलाई दिएको बुट हातमा लिँदै आफूलाई यो बुट दिने भए जान्न भन्छ, दिदीले उनकी आमालाइ पनि मनाउँछिन अबदेखि भाइ तुइनमा नजाने भए आफू पनि बुट दिन तयार छु भनेर भाइको बचाउ गर्छे । त्यस रात नयाँ बुट च्यापेरै वावा सुतेको हुन्छ । बिहान भएपछि उ दिदिलाइ खोज्छ दिदि त हिँडिसकेकी हुन्छे । अनि दगुर्दै गएर दिदिलाई नदि छेउ भेटेर आफूले लिइसकेको बुट फेरि दिदिलाई नै लगाइदिन्छ ।  नयाँ बुट लगाएर गएकि उनकी दिदि बजारमा गएर नुन किन्न जाँदा देखेको सानो जुत्ताको मोल सोध्छे तर उनीसँग पर्याप्त पैसा हुँदैन । यो थाहा पाएर उनकी शिक्षिकाले नै त्यो जुत्ता पनि किनेर पठाउँछे । भाइको लागि जुत्ता पाएर उनी चंगा जस्तै फुरुंग परेकी छ । जुत्ता झोलामा हालेर नदि पार गर्ने क्रममा कसैले नचिताएको घटना घट्छ । तुइनबाट नदि तर्दै गर्दा आफ्नो झोलाबाट भाइको जुत्ता खस्न लागेकोले त्यसलाइ समाउने बेला अचानक तुइनमा लगाइएको अंकुश बाहिर आउँछ र उनी नदिमा खस्न पुग्छे । चलचित्रको पहिलो हाफ सकिन्छ ।

(चलचित्रको पहिलो हाफको यो अन्तिम दृश्य पछि हामी दर्शकको आँखा भने रसाइसकेको हूँदो रहेछ । यतिबेला सम्म म मेरा साथीलाइ अंग्रेजी Subtitle पढ्दै केही संवादहरु नेपालीमा उल्था गर्दै बताइरहेको थिएँ । तर अब म एक शब्द पनि नबोली बाँकी चलचित्र हेर्दै हुन्छु । हलभरी सन्नाटा छाएको छ, चलचित्रका पात्रको शोकमा ।)

दिदि स्कूलबाट आएको भन्ठानेको वावा दिदिलाई आफुले बनाएको फिरफिरे दिन हतारिँदै तल आएको छ तर जब त्यहाँ दिदीको झोला र बुटमात्र देखिन्छ तब वातावरण दर्दनाक बन्न पुग्छ । उ आफ्नी प्यारी दिदि खोज्न भौतारिँदै दौडिन्छ । उसकी दिदी नदीको बहावमा बगेको कुरा त्यहाँ आएका शिक्षकहरु वा उनकी रोइरहेकी आमा कसैले भन्न सक्दैनन् तर परिस्थितीले सबै कुरा बोलिरहेको हुन्छ ।
समय बित्दै जान्छ । केही पछि उनको बुबा पनि घर फर्किन्छन् । दिदीको मृत्यु पछि वावा बोल्छ छोडेका छन् । आफुलाइ माया गर्नेलाई गुमाउनुपर्दा सबैलाइ यस्तै त हुँदो हो । हरेक कुरामा आमा दिदीसँग सवालजवाफ गर्ने बालक वावा लाइ अझ बढि मानसिक आघात परेको देखिन्छ । घरमा भएकी पक्षघात भएर बसेकी आमालाई हेर्नु, छोराछोरीलाइ हेर्नु अनि घरबाहिर खेतिपाती पनि आफैले कसरी भ्याउने ? आफू एक्लैले यि सबै सम्हाल्न नसकेकोले अब श्रीमान्लाई घर नछोड्न रुँदै भन्छिन् वावाकी आमा । वावाका बुबा अब आफु घर नछाड्ने भन्छन् तर सबैको चिन्ताको कुरा, वावा पहिले जस्तो चञ्चल हुन छोडेका छन् । स्कुलबाट फेरी एकपटक शिक्षिका आउँछे बालक वावाको भित्री इच्छा स्कूलमा पढ्नु थियो । उनको इच्छा पुरा गर्न पाइयो भने उनी विस्तारै ठिक हुँदै आउँछन्भनेर आमाबुबा दुवैलाई सम्झाउँछिन् । चिनियाँ सरकारले अब सयौँ पुलहरु बनाउन लागेको कुरा पनि सुनाउँछन् र अब छिटै यो गाउँमा पनि पुल बन्ने विश्वास दिलाउँछन् । बुबासँग स्कुल जान लागेको वावा तुइन नजिक पुग्दा नदिछेउ फेरि दिदीको अर्को बुट देखेर फर्किन्छन् । अब एक किसिमले उनले पढ्ने आफ्ना इच्छालाई आफैले मारिदिएका छन् । तर शिक्षिका भने अब उनलाई घरमै पढाउन भनि आएका छन् । वावालाई पढाउन खोजिरहेका छन् तर उनको ध्यान जान सकेकै छैन । अनि शिक्षिकाले सोध्छन् तिमीले चित्र बनाउँछौ भनेको सुनेको थिएँ । मलाई चित्र बनाएर देखाउन सक्छौ ?’ वावा अझै केहि बोल्दैन तर शिक्षिकालाई पछि लगाइ उ आफुले बनाएको चित्र देखाउन हिँड्छ । काठमा चकले कोरिएको चित्र छ जस्मा नदिको माथि पुल, अनि पुलमा उभिएका एक बालकको आकृति बनाएका छन् र फेरी चक लिएर कोरेका छन्  हात समाइरहेकी दिदिको आकृति वावाले । चित्र देखि अवाक हुन्छिन् शिक्षिका ।
करिब ६ महिना पछिको दृश्यमा देखिन्छ एउटा ठूलो पुल, पारि स्कुले केटाकेटी र शिक्षक शिक्षिका वावालाई स्वागत गर्न बसिरहेका छन् । वावा हातमा फिरफिरे र काँधमा झोला बोकेर स्कुल जान आएका छन् । पुलको बिचमा पुगेर नदिमा हेर्छन् उनको फिरफिरे नदिमा खस्छ । स्कूल जान दिदिको हात समातेर पुलमा हिँडेको कल्पना आउँछ अनि पृष्ठभूमिमा दिदिसँगै गाएको गित बच्दै चलचित्र समाप्त हुन्छ ।

कस्तो फिलिम देखाको यार ! आँसु नै आयोचलचित्र हेरिसकेपछि बाहिर निस्कँदा आँखामा पानी छ्याप्दै मेरा साथी मलाइ भनिरहेका थिए । साथिलाइ आधा चलचित्रका संवाद मैले बताएको थिएँ, Subtitle हेर्दै तर बाँकी आधामा त म पनि शोकाकुल हुँदै बोल्न सकेको थिइनँ । तर साथीले बाँकी सप्पै आफै बुझेछन् । चलचित्रमा भाषाको कुनै परिबन्ध नै नहुने रहेछ, संवेदनाको कुनै भाषा हुँदैन ।
साधारण दैनिक जिवनका अफ्ठ्यारालाइ चलचित्रको विषय बनाउँदा पनि त राम्रै चलचित्र बन्ने रहेछ, तुइनको भरमा वारपार गरी स्कुल जाने चिनीयाँमात्र होइन सयौँ नेपालीको नियती पनि त यस्तै हुँदै आएको छ । तुइनलाई विश्वकै सबैभन्दा डरलाग्दो यात्रामध्ये एक मानिन्छ । तुइन चुडिएर गत दस वर्षमा पचास जना भन्दा धेरैको ज्यान गएको अनौपचारिक तथ्यांक छ। तुइन चुडिएमा कैयन मिटर तल नदी या नदी किनारको ढुंगामा मानिस बजारिन्छ र ज्यान जान्छ । ज्यान हत्केलामा राखेर गरिनेयात्राको साधन होतुइन।
राम्रो चलचित्र बन्न न त बलिया पाखुरा भएका हिरो न तछमछम नाच्न जान्ने हिरोइन नै चाहिने रहेछ । चाहिन्छ त केवल वास्तविक जीवनमा घट्ने घटनाको पेटारो, अनि पो हामी चलचित्रलाई आफ्नै ठान्छौँ ।







Friday, June 30, 2017

गरिब परिवारमा किन हुन्छ लोग्नेस्वास्नी झगडा ?



एडोल्फ हिटलर  (Mein Kampf : मेरा संघर्ष बाट )


     कामबाट अचानक बेरोजगारी र बेरोजगारीबाट अचानक कामले आम्दानी र खर्चमा धेरै उतार चढाव हुने भएकाले मितव्ययिता र बुद्धिमतापूर्वक खर्च गर्ने मानिसहरूको बानी खत्तम भैसकेको हुन्छ । शरीर कहिले मजाले खाने र कहिले भोकै बस्नुपर्ने अवस्थासंग बानी परिसकेको हुन्छ । वास्तवमा भोकले  विवेकसम्मत खर्च गर्ने सबै किसिमका योजनाहरूलाई ध्वस्त बनाउँछ, विशेषगरी राम्रा दिनहरूमा जब पुनः रोजगारी पाइन्छ । अघाउजी खाएको बेलामा गरिएका कल्पनाहरू भोकको पिडामा सान्त्वना दिन काम लाग्छन् ।
     भोकले विवेकसम्मत खर्च गर्ने सबै किसिमका योजनाहरूलाई ध्वस्त बनाउँछ, विशेषगरी राम्रा दिनहरूमा जब पुनः रोजगारी पाइन्छ । भोकलाई सान्त्वना दिन पालिएका सपनाहरू इच्छामा परिवर्तन हुन्छ र इच्छा दुषित व्यवहारमा देखापर्छ जब फेरी काम पाउँछ त त्यसबेला आफ्नो आम्दानीलाई अनियन्त्रित तरिकाले खर्च गरेर आत्मसंयमका सबै खाले बन्धनहरूलाई तोड्दछ । यसरी खर्चलाई विवेकपूर्ण ढंगले मिलाउन नसक्दा उसको साप्ताहिक घरेलु बजेटमा अस्तव्यस्तता उत्पन्न हुन्छ । शुरुमा उसको १हप्ताको कमाईले ५ दिन धान्न सक्छ र पछिका क्रमहरूमा त्यो केवल ३दिनका लागि मात्र पर्याप्त हुन्छ र जसै बानी दोहोरिंदै जान्छ तब कमाइले मुस्किलले एकदिन मात्र खेप्न सक्ने हुन्छ र अन्तमा यही क्रम चलिरहेमा पुरै हप्ताको कमाइ एकै रातको मोजमा स्वाहा हुन्छ ।

     प्रायः तिनीहरूको घरमा स्वास्नी र साना नानीहरू हुन्छन् । परिवारै मिलेर हप्ताको कमाइ २३ दिनमै किनमेलमा सक्छन् । पैसा सकेपछि सबैजना सामूहिक व्रत बस्छन् । त्यसपछि स्वास्नी आँखा छलेर छिमेकीकहाँ केही उधारो लिन वा पसलेकहाँबाट ऋण चलाउन,घुम्न शुरु गर्छे ताकि साताको अन्त्यसम्म घर व्यवहार चलाउन सकियोस् । मध्यान्हमा उनीहरू सँगै बस्छन् , योजना बनाउंछन् आगामी तलव पाउने प्रतिक्षा गर्छन्,अहिले भोकै बसे पनि आगामी दिन टन्न खाने सपना देख्छन् । 
     आपतको चरमसिमा त छुन्छ जब लोग्ने हप्ताका शुरुबाटै मनपरी गर्न थाल्छ र स्वास्नी नानीहरूको कसम दिएर त्यसको विरोध गर्दछिन् । त्यसपछि त्यहाँ झगडा हुन्छ र लोग्ने परदेशी जस्तो भएर रक्सी खान थाल्छ र लोग्ने स्वास्नीमा परस्पर वैमनश्यता सृजना हुन्छ । त्यसपछि ऊ प्रत्येक शनिबार रक्सी धोकेर आउँछ र आफ्नो नानीहरूको अस्तित्व रक्षा गर्न स्वास्नीले केही पैसा पाउनको लागि लोग्नेलाई कारखानादेखि घरसम्मै खोज्न थाल्छे । जब आइतबार वा सोमबार लोग्ने खाली घर आउँछ तब त्यो दृष्य अति दर्दनाक हुन्छ ।

Wednesday, February 17, 2016

Carpooling : केही फरक अनुभुति



Carpool को ठ्याक्कै अर्थ के हो मला थाहा छैन । भारतले नाकाबन्दी लगाएपछि भएको इन्धन अभाव र त्यसबाट सार्वजनिक यातायातमा आवत-जावत गर्नेहरूला परेको मर्का कम गर्न नेपाली-नेपाली बीच देखिएको अद्वितीय एकताको रूपमा काठमाडुका सडकमा व्यापक भयो Carpool । निजी दुइपांग्रे र चारपांग्रे सवारी भएकाहरू घण्टौँ सम्म सार्वजनिक यातायात कुर्न वाध्य र फाट्टफुट्ट चलेका गाडीमा सास्तीपूर्ण आवतजावत गरिरहेका सर्वसाधारणला आफ्नो सवारीमा लिफ्ट दिन खुलेर प्रस्तुत भए ।
त्यस निम्ति फेसबुकमा Carpool liftmandu जस्ता पेजहरू बनाएरै लिफ्ट लिन र दिन थालियो , यी पेजहरू आफैमा कतिको प्रभावकारी रह्यो त भन्न सकिँदैन तर यिनमा भएको सक्रियताबाट एउटा कुरा प्रष्ट भयो - हामी नेपाली एक अर्काला परेको बेला मन फुकाएर सहयोग गर्न तयार छौँ ।

लिफ्ट लिन र दिनका लागी फेसबुकको अफरले काम गर्यो की गरेन थाहा भएन , तर नीजी सवारी भएकाहरू बस स्टप वरपर आएर कहाँसम्म जाने भनि सोध्दै लिएर जाने दृश्य साँच्चै नै सम्झना गर्न लायक क्षण छन् । यसबाट यस्तो हुन गयो की कसैला लिफ्ट नदिँदा आफू कतै स्वार्थी त देखिएन ? एक्लै यात्रा गर्नेहरूको भित्री मनमा कसैला लिफ्ट दिन नपाउँदा नमज्जा महसुस गरेको पनि देखियो । Black मा किनेको तेल अनि सर्वसाधारण लाइ लिफ्ट । लिफ्ट लिने र दिने कतिपय पात्र उभ्याएर साहित्यकारहरू साहित्य कोर्न पनि भ्याइसकेका थिए ।

यो पंक्तिकार आफै लिफ्ट दिन तम्सिँदाका केही पल यहाँ सम्झना गर्न खोज्दैछु ।
Carpooling - 1
गएको केही वर्ष अघिदेखि नै एकजना टन्न दाह्री पालेका विद्यार्थी नेता कहिले बल्खु त कहिले किर्तिपुर वरीपरी भेटिन्थे । अझै पनि भेटिन्छन् । उनला हेर्दा लाग्थ्यो यिनको काम नै लिफ्ट लिनु हो कहिले बल्खु देखि किर्तिपुर त कहिले किर्तिपुर देखि बल्खु । बस स्टप नजिकै चनाखा आँखाले कताबाट मोटरसाइकल आउँदैछ हेरिरहन्थे , आफ्नो नजिक आउनेबित्तिकै हातले इशारा गरेर रोक्न खोज्थे धेरैले रोकेर उनला लिएर जान्थे , केहीले रोक्थेनन् । यि महानुभावला सार्वजनिक यातायातमा होइन अरूको मोटरसाइकल पछाडि बसेकै बढि भेटिन्थ्यो ।

एकपल्ट यो पंक्तिकारले उनला लिफ्ट दिँदा सोधेको थिएँ – 'यसरी नै चलेको छ है ? ' उनी गम्भीर देखिन्थे । "चलेकै छ । अधिकांशले लिफ्ट दिएकै छन् ।" उनी भन्दै थिए- "हेर्नुस् लिफ्ट त्यस्ता मान्छे दिँदैनन् जो खराब काम गर्छन् र अरूबाट आफूला असुरक्षित महसुस गर्छन् । समाजमा अरूला दुःख दिनेहरू आफ्नो स्वार्थको लागि जे पनि गर्न सक्नेहरू लिफ्ट दिन तर्किन्छन् तर यहाँ तपाइँ जस्ता खुला दिल भएकाहरू नै धेरै छन् ।" यसो भन्दै उनले मला पनि फुर्क्याए ।

Carpooling - 2
एकपल्ट शहिदगेटमा किर्तिपुर जाने कोही हुनुहुन्छ भन्दै अफर गर्न थालेँ ।  मोटरसाइकल पछाडी सामान देखेपछि नजिक आइसकेकाहरू पनि फेरी बसको बाटो नै हेर्न थाले । एकजना महिला नजिक आइन् अनि पछाडी भएको सामान उनला काखमा लिन लगाएर उनला लिएर गएँ । सामान देखेर तर्केकाहरू वाल्ल परेर हेरिरहे ।


Carpooling - 3

कालीमाटीबाट एकजना युवती चढिन् । कुपण्डोलसम्म पुग्दा नपुग्दै रोक्ने इशारा गरिन्, रोकिदिएँ । अब झरेर उनी Thank u भन्न लागेकी होला भन्ठानेर  Welcome भन्न खोजेको मात्र के थिएँ पछाडि फर्केर हेरेको त उनी त सडक पारि पुगीसकिछन् ।
Carpooling - 4

शहिदगेटबाट एकजनाला किर्तिपुरसम्म लिइ आउँदा झर्नेबेला thank u  को बदलामा उनले कति पैसा लिनुहुन्छ दापो भनिन् । आफैला लाज लाग्यो हाय मैले कस्तीला लिफ्ट दिएछु ।

Carpooling - 5

बिहानको समय ५ बजेतिर किर्तिपुरबाट बल्खु हुँदै रत्नपार्क जाने गाडी १५ / १५ मिनेटमा छुट्छ, नाकाबन्दीताका पनि यो नियमित थियो । दिउँसो बरू चढ्न गाह्रो थियो तर बिहान सजिलै चढ्न सकिन्थ्यो । सार्वजनिक गाडी चढ्न सकिने समयमा लिफ्ट नदिउँ जस्तो लाग्दो रहेछ । तर कोही मान्छे अचम्मका हुँदा रहेछन् हातको इशाराले रोक्छन् , म कहाँ जाँदैछु नसोधी सिधै चढ्छन् । उनीकहाँ जाँदैछन् सोध्छु । म जानुपर्ने त कालीमाटी सम्म हो , तपाइँ जहाँसम्म जानुहुन्छ त्यहिँ रोकिदिनुहोस् । म त कालीमाटी जानैपर्दैन भन्छु । उनी भन्छन्- तपाइँ जहाँ बाट लानुहुन्छ म मिलाएर झर्छु तपाइँलाइ  अफ्ठ्यारो बनाउँदिन पो दिन्छ, म त ट्वाँ 

जे होस् नाकाबन्दी पछि शहरमा देखिएको सहयोगी भावना एक अर्कामा सदा कायम रहोस् जय Carpooling .

Wednesday, July 1, 2015

कहाँ पढ्दा ठिक ? कलेज कसरी रोज्ने ?



S.L.C. पास भएपछि अबको पढार्इ कहाँ, के विषय लिएर गर्ने ? यो प्रश्नले प्रत्येक साल विद्यार्थी र अभिभावक लार्इ तनावमा ल्याउँछ भने शैक्षिक माफियालार्इ दशैँ ल्याउँछ..।
यहि तनावमा एकजना गुरू (+2 मा ट्यूसन पढाउने सर) यसपाली S.L.C. दिएर बसेकी एक छात्रालार्इ अब के गर्ने, कहाँ पढ्ने सल्लाह दिँदैछन् , हामी सुनिरहेछौँ ‍। कस्ता छन् सल्लाह तपाइँ पनि पढ्नुहोस् ।
तस्वीर साभार- नागरिक दैनिक ।

Ø  साथीहरूले जहाँ पढ्छन् त्यहीँ पढ्छु भनेर पछी लाग्ने बेला यो होइन , घरको आर्थिक अवस्था कस्तो छ त्यो पनि ख्याल गर्नुपर्छ.....
Ø  यो मात्र दुर्इ वर्षको पढार्इ भएकोले यसपछिको लागि बरू लगानी छुट्याइ राख्ने तर +2 पढ्न धेरै खर्च नगर्नु...
Ø  मलार्इ त के छ र जुनसुकै +2 मा मैले students recommend गरेपनि एक जना बापद दुर्इ हजार रूपैँयाँ कमिशन दिन्छन् ।
Ø  के गर्ने सरकारी स्कूलबाटै S.L.C. दिएर आएका भए पनि सामुदायिक +2 मा पढ्न रूचाउँदैनन् विद्यार्थीहरू। वास्तवमा दुर्इ वर्षको +2 पढार्इ त सामुदायिक कलेजमै पढ्दा पनि हुने हो ।
Ø  एउटा कलेजमा फर्म भर्दैमा त्यहिँ नै पढ्नुपर्छ भन्ने पनि छैन । बजारमा सपिङ गर्दा एउटा मात्र पसलबाट सबै सामान किन्ने गरिन्छ र ? बजारमा जुन पसलको सामान टिकाउ, सस्तो छ, आफूलार्इ चित्त बुझ्छ त्यहिँ किन्ने हो । कलेज पनि एउटामा मात्र पसेर final decision नलिनु ।
Ø  अहिले सुरूवातमा निशुल्कः वा Heavy Discount भनिए पनि पछि गएर विभिन्न बाहानामा पैसा बढाउन सक्छन् +2 को भर हुन्न । त्यसैले Monthly fee मा कति % Discount भनेर सोध्ने नै होइन, वर्ष भरी जम्मा कति हजार लिनुहुन्छ ? भनेर कलेज सँग bargaining गर्न सके राम्रो । उधारो अश्वासनको पछि नलाग्नु ...